Όπως αναφέρθηκε σε προηγούμενο άρθρο, το φυσικό ένστικτο του πιπιλίσματος είναι σημαντικό γιατί ικανοποιεί μια φυσική ανάγκη του μωρού που του προσφέρει ασφάλεια και ικανοποίηση. Βέβαια αρκεί να γίνεται μέχρι την ηλικία των δυο ετών. Αν η εκ μύζηση (πιπίλισμα) συνεχιστεί μέχρι την ηλικία των τεσσάρων και άνω ετών, τότε μπορεί να προκληθούν προβλήματα στην ανάπτυξη της οδοντοστοιχίας του παιδιού.
Σύμφωνα με έρευνες το ποσοστό των παιδιών τα οποία είχαν θετικό ιστορικό εκμύζησης (πιπιλίσματος) ανέρχεται στο εβδομήντα με ογδόντα τις εκατό. Η εκμύζηση τόσο της πιπίλας όσο και του δακτύλου ή άλλων αντικειμένων για μεγάλα χρονικά διαστήματα στην διάρκεια της μέρας και κατά τη διάρκεια κάθε είδους δραστηριότητας μπορεί να επιφέρει ανωμαλίες στην οδοντοστοιχία.Σημαντικοί παράγοντες οι οποίοι ευθύνονται για τη δημιουργία ανωμαλιών κατά τη διάρκεια της ανάπτυξης της οδοντοστοιχίας είναι:
- ο τρόπος της εκμύζησης
- η ένταση της εκμύζησης
- και η γενετική προδιάθεση.
Οι αρνητικές επιπτώσεις της εκμύζησης είναι οι ακόλουθες:
- αναπνοή με ανοιχτό το στόμα
- διαταραγμένη συμπεριφορά κατά την κατάποση
- λάθη στην άρθρωση
- και καθυστέρηση στην ανάπτυξη του λόγου
Συμπερασματικά, είναι καλό να δίνουμε στα παιδιά πιπίλα αρκεί να μην είναι για μεγάλα χρονικά διαστήματα , και η χρήση να κοπεί μέχρι τη ηλικία των 2 ετών.
Πηγή: Clausnitzer R., 2010, Βασικές γνώσεις ορθοδοντικής για λογοθεραπευτές. Θεσσαλονίκη: Ρόδων.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου